หายใจเข้า 7 วินาที หายใจออก 11 วินาที จังหวะยาวและไม่เร่งรีบที่มักแนะนำเมื่อความวิตกกังวลหรืออาการตื่นตระหนกเริ่มก่อตัว
การหายใจแบบ 7-11 ตั้งชื่อตามการนับ หายใจเข้านับเจ็ด หายใจออกนับสิบเอ็ด ลมหายใจออกยาวกว่าลมหายใจเข้าอย่างชัดเจน และทั้งรอบช้า ราว 3.3 ครั้งต่อนาที รูปแบบนี้ปรากฏบ่อยในสื่อช่วยเหลือตนเองด้านความวิตกกังวล โดยใช้ลมหายใจออกที่ยาวเพื่อตัดวงจรการหายใจเร็วและตื้นที่มักมาพร้อมอาการตื่นตระหนก
7-11 มีประโยชน์เมื่อสังเกตสัญญาณแรกของความวิตกกังวล เช่น ใจเต้นเร็ว แน่นหน้าอก หรือหายใจสั้นและถี่ การฝึกไว้ตอนที่สงบจะทำให้หยิบมาใช้ได้ง่ายขึ้นมากเมื่อจำเป็นจริง ๆ และยังช่วยให้ผ่อนคลายหลังวันที่ตึงเครียด มือใหม่อาจเริ่มจากแนวคิดเดียวกันผ่าน 4-8 ได้ง่ายกว่า
7-11 เป็นการฝึกผ่อนคลายสมัยใหม่ ไม่ใช่วิธีดั้งเดิม และมีงานวิจัยเกี่ยวกับการนับแบบนี้โดยตรงน้อยมาก วิธีนี้อาศัยหลักการสองข้อที่มีการอธิบายไว้ชัดเจน คือการลดอัตราการหายใจโดยรวม และการทำให้ลมหายใจออกยาวกว่าลมหายใจเข้า ทั้งสองข้อสัมพันธ์ในงานวิจัยกับการเปลี่ยนไปสู่การทำงานของระบบพาราซิมพาเทติก หรือโหมด "พักผ่อนและย่อยอาหาร" การฝึกหายใจช่วยสนับสนุนผู้ที่อยู่กับความวิตกกังวลได้ แต่ไม่ใช่สิ่งทดแทนความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ
ฝึกในท่านั่งหรือนอน ห้ามทำในน้ำหรือขณะขับรถ หยุดทันทีหากเวียนศีรษะ
หากการพยายามหายใจช้าทำให้อาการตื่นตระหนกแย่ลง ให้หยุด หายใจตามธรรมชาติ แล้วลองใหม่ภายหลังด้วยการนับที่สั้นลง หากเกิดอาการตื่นตระหนกบ่อย ควรขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ