Een paar minuten aan het eind van de dag: wat heb ik ontvangen, wat heb ik gegeven, wat is me opgevallen? In de stijl van dankbaarheid, Naikan, de stoïcijnen of een terugblik achterstevoren; wat je schrijft blijft alleen op jouw apparaat.
De dag afsluiten met een eerlijke terugblik erop is een praktijk die veel tradities delen die nooit van elkaar wisten. Het soefisme noemt het muhasebe-i nefs, zelfrekenschap: al-Muhasibi (overl. 857) en al-Ghazali raden aan de dag 's avonds te overzien en 's ochtends een intentie te stellen. In Japan stelt Yoshimoto Ishins Naikan drie vragen; Seneca ondervroeg zichzelf elke avond over zijn dag; Rudolf Steiner stelde voor de dag achterstevoren te bekijken, als een film. De Avondterugblik brengt deze vier stijlen op één plek samen.
Het beste moment is het rustige ogenblik voor het slapengaan. Eindig je de dag moe, dan volstaat de stijl Dankbaarheid; voor een dieper inzicht beantwoord je eens per week de drie vragen van Naikan terwijl je aan één bepaald persoon denkt. Regelmatig beoefend maakt het makkelijker om je eigen gewoontes en reacties te zien.
Zelfrekenschap (muhasebe-i nefs) wordt uitgebreid beschreven door al-Harith al-Muhasibi (overl. 857) en in al-Ghazali's Ihya. Yoshimoto Ishin ontwikkelde Naikan in de jaren 40; Seneca beschrijft zijn avondlijke zelfonderzoek in Over woede (III.36); Ignatius' dagelijkse Examen en Steiners terugblik achterstevoren horen tot dezelfde familie. Onderzoek ondersteunt een klein maar consistent voordeel van dankbaarheidsdagboeken voor welzijn; studies naar Naikan en stoïcijnse praktijken zijn beperkter. Dit is geen behandeling, maar een gewoonte van bewustwording.
Zelfrekenschap is geen zelfverwijt; het is zien wat er is gebeurd. Roept Naikans derde vraag ("welk ongemak heb ik anderen bezorgd?") schuldgevoel op, sla die dan over; heb je misbruik meegemaakt, beantwoord die vraag dan helemaal niet. Voelt het te zwaar, gebruik dan de Veilige uitgang of praat met een professional.