ฉันคือใคร?
เรามองกระจกทุกวัน แต่ส่วนมากมองทรงผมหรือสิวบนหน้า แทบไม่ได้มองตัวเองจริง ๆ การฝึกนี้ชวนให้ทำอย่างนั้นพอดี คือมองเข้าไปในดวงตาตัวเองสองสามนาที แล้วถามคำถามเดียว
ใช้กระจกก็ได้ หรือเปิดกล้องหน้าของอุปกรณ์ก็ได้ ภาพจากกล้องแสดงบนหน้าจอของคุณเท่านั้น ไม่ถูกบันทึกและไม่ถูกส่งไปที่ไหน
สิ่งที่เราเรียกว่า "ฉัน" ส่วนใหญ่ประกอบด้วยนิสัย บทบาท และสิ่งที่คนอื่นคาดหวังจากเรา คำถามนี้ถามเพราะอยากรู้ว่าใต้ชั้นเหล่านั้นมีอะไร ไม่ได้ถามเพื่อท่องคำตอบ
คำถามเดียวกันนี้ปรากฏในหลายประเพณี ในลัทธิซูฟี คำว่า "ผู้ที่รู้จักตนเองย่อมรู้จักพระผู้เป็นเจ้าของตน" ถือเป็นใจความของการแสวงหานี้ รามานะ มหาร์ชิ (Ramana Maharshi) ปราชญ์ชาวอินเดีย แนะนำศิษย์ให้อยู่กับคำถาม "ฉันคือใคร" เท่านั้น และเล่ากันว่าที่ทางเข้าวิหารเดลฟีมีคำจารึกว่า "จงรู้จักตนเอง"
สองสามวันแรกจะรู้สึกแปลก ๆ อยากหัวเราะ เบือนสายตา หรือเบื่อ ก็เป็นเรื่องปกติ บางวันไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางวันมีความรู้สึกที่ไม่คาดคิดผุดขึ้นมา เกิดขึ้นได้ทั้งสองแบบ
อีกเรื่องหนึ่ง ถ้ามองใบหน้าตัวเองนาน ๆ ในที่แสงสลัว ใบหน้าอาจดูเหมือนเปลี่ยนไป นักจิตวิทยา จิโอวานนี คาปูโต (Giovanni Caputo) อธิบายไว้ในปี 2010 ว่าเป็น "ภาพลวงตาใบหน้าแปลกหน้าในกระจก" เกิดจากระบบการมองเห็นปรับตัวกับภาพที่นิ่ง ไม่มีอะไรต้องกลัว ถ้ารู้สึกอึดอัด ให้เปิดไฟให้สว่างขึ้นหรือกะพริบตา
ร่างกายที่เห็นในกระจกคือเครื่องมือของฉัน ฉันพร้อมจะมองตัวเองอย่างซื่อตรง
สัปดาห์แรกวันละ 5 นาทีก็พอ ภายหลังจะเพิ่มเป็น 10 และ 15 นาทีก็ได้
ยกคำถามนี้ไปใช้ระหว่างวันได้ เมื่อเจอเรื่องที่ท้าทาย ให้หยุดแล้วถามตัวเองว่า "ฉันควรเห็นอะไรในเรื่องนี้"
ถ้ามีความทุกข์ใจมากเรื่องร่างกายหรือรูปลักษณ์ การฝึกนี้อาจหนัก ถ้ารู้สึกอย่างนั้นให้หยุด การคุยกับผู้เชี่ยวชาญเหมาะกว่า
หมายเหตุ: การฝึกที่นี่มีไว้เพื่อพักและกลับมาหาตัวเอง ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์ การวินิจฉัย หรือการรักษา หากมีโรคประจำตัวหรือกำลังใช้ยา ให้ยึดตามที่แพทย์บอก ถ้ารู้สึกไม่สบายระหว่างฝึก ให้หยุด