Solfeggio-frequenties
Solfeggio-frequenties zijn een luistertraditie waarin bepaalde tonen aan bepaalde intenties worden gekoppeld. De vijftien opnames hier zijn langzame, eenvoudige klankvlakken op die tonen. Je kiest er een en luistert; een korte beschrijving verschijnt zodra je hem selecteert.
De naam "solfège" gaat terug tot de elfde eeuw, op de notennamen (ut, re, mi, fa, sol, la) die Guido d'Arezzo afleidde van de beginlettergrepen van de regels van een hymne. De reeks van 396, 417, 528, 639, 741 en 852 Hz die nu online rondgaat is veel jonger: ze raakte in de jaren negentig verspreid door het werk van Joseph Puleo en Leonard Horowitz. Het verhaal van de "eeuwenoude frequenties" is dus historisch omstreden, en het is eerlijker dat meteen te zeggen.
Met de 432 Hz is het net zo. Tegenwoordig stemmen orkesten de a op 440 Hz, een standaard die in de twintigste eeuw is aangenomen. Sommige luisteraars vinden muziek in 432 Hz zachter. Dat is een verschil in smaak, geen bewezen gezondheidseffect.
Naar een rustig, lang geluid luisteren kan je helpen te ontspannen, je ademhaling te vertragen en je aandacht te verzamelen. Dat heeft minder te maken met de frequentie van het geluid dan met het feit dat jij stilstaat en luistert.
Dat frequenties een bijzonder effect hebben op cellen, DNA of ziekten is wetenschappelijk niet aangetoond. De beschrijvingen bij de opnames leggen uit wat de traditie aan een toon verbindt; het is geen medische informatie.
Ik besteed deze paar minuten alleen aan luisteren. Ik laat me door het geluid dragen.
Harder is niet effectiever. Het vermoeit alleen je oren.
Heb je tinnitus, dan kunnen hoge opnames storen. Probeer lagere of neem een pauze.
Let op: De oefeningen hier zijn bedoeld om uit te rusten en bij jezelf terug te komen. Ze zijn geen medisch advies, diagnose of behandeling. Heb je een gezondheidsprobleem of gebruik je medicijnen, dan gaat voor wat je arts zegt. Voel je je tijdens een oefening niet goed, stop dan.